MEDIA * KRITIEK

Samen tegen drugs

Op 4 januari wees Volkskrant columnist Paul Brill op onbekende brandhaarden in de wereld (p. 16). Op allerlei plekken in de wereld zijn uitermate gevaarlijke situaties ontstaan die dreigen te escaleren omdat de “internationale gemeenschap” zijn verantwoordelijkheid niet neemt. Staten als Rusland en China saboteren namelijk stelselmatig de pogingen van westerse landen om vrede en welvaart te brengen.

Deze voorstelling van zaken heeft een sterke ideologische lading. Zo verwijst de term ‘internationale gemeenschap’ in de praktijk niet naar een grote meerderheid van leden van de Verenigde Naties, maar naar de Verenigde Staten en haar bondgenoten. Daarom lezen we nooit dat de VS tegenover de ‘internationale gemeenschap’ staan. Maar zulke gevallen zijn er wel degelijk. De Verenigde Staten staan bijvoorbeeld samen met Israël en een wisselende coalitie van Pacifische eilanden volstrekt geïsoleerd op het wereldtoneel in het blokkeren van een veroordeling van de bezetting van Palestijns gebied. Een soortgelijke situatie bestaat in het geval van de weigering terrorisme te veroordelen, clusterbommen te verbieden en de erkenning van het internationaal strafhof.

KillingRainforestHet enige voorbeeld dat Brill noemt van een onbekende brandhaard is Honduras, dat volgens hem verscheurd wordt door drugshandel en de criminele bendes die hierbij betrokken zijn. Voor oplossingen van dergelijke problemen raadt hij zijn lezers aan om een kijkje te nemen in het werk van Robert Cooper. Wat zijn deze oplossingen? Cooper pleit voor een nieuwe vorm van “liberaal imperialisme”. De wereld is een gewelddadige chaos. Overleg is vrijwel onmogelijk en daarom moet er een imperium zijn dat “orde en organisatie” brengt. Het wordt volgens Cooper daarnaast tijd dat de wereld gewend raakt aan “dubbele standaarden” in de internationale politiek.

Geheel in lijn met het ‘nieuwe liberale imperialisme’ hebben de Verenigde Staten raadgevers naar Honduras gestuurd om militaire operaties tegen drugsbendes te ondersteunen. Maar is interventie hier de beste oplossing? Waarschijnlijk niet. Er is een brede coalitie van landen, van Guatemala, Bolivia en Mexico, dat op zijn minst vraagtekens zet bij de oorlog tegen drugs, omdat deze simpelweg niet te winnen is. Zelfs trouwe bondgenoot Colombia begin te twijfelen aan het nu ervan. Zolang er een vraag naar drugs blijft bestaan zijn er prikkels om drugs te verbouwen en te verhandelen. Wie voor militair ingrijpen tegen drugs pleit, lijkt daarom voor een eeuwige oorlog te pleiten. En inderdaad is de Amerikaanse oorlog tegen drugs al sinds Richard Nixon aan de gang.

Het vertrouwen van Brill in de suprematie van het Westen onder Amerikaans leiderschap lijkt grenzeloos. Maar uitgerekend het geval Honduras, zijn voorbeeld, laat zien dat mensen met macht niet per se de ‘internationale gemeenschap’, noch de morele waarheid aan hun zijde hebben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *