MEDIA * KRITIEK

A Black Man’s Burden

Menigeen is onder de indruk van een supermacht die meer dan 600 militaire bases, 6 vloten, en 200.000 soldaten over de wereld heeft verspreid, en bovendien naar eigen inzicht drone aanvallen uitvoert in niet-Westerse gebieden. Zo niet de Volkskrant.

In het commentaar van 30 december (p. 21) schrijft de krant namelijk:

“De ambities van de Verenigde Staten in de wereld zijn bescheiden”

Obama zou een gat hebben laten vallen in de wereldpolitiek waar niemand, uitgezonderd Frankrijk, in zou willen springen. Er zou sprake zijn van een politiek van ‘Containment’ in plaats van een politiek van bevrijdingsoorlogen, waarvan de terugtrekking uit Irak en Afghanistan voorbeelden zouden zijn. Wat er precies ‘beperkt’ wordt blijft onduidelijk, maar het gaat waarschijnlijk om islamistische ideologieën. In werkelijkheid is er echter niet zo zeer sprake van terugtrekking als wel van een verschuiving van het diplomatie en militaire zwaartepunt van het Midden-Oosten naar Oost-Azië.

320px-US_Aust_UK_warships_Dec_02Er wordt ook gesteld dat militaire operaties zouden worden uitbesteed aan bondgenoten terwijl Obama de regie achter de schermen zou voeren.

In Libië was inderdaad sprake van een meer gezamenlijk ingrijpen omdat deze oorlog minder controversieel was dan de inval in Irak. Maar het waren wel degelijk Amerikaanse jagers die deelnamen aan de operaties. Daarnaast heeft Obama het aantal drone-aanvallen dramatisch opgevoerd en heeft hij inzake de operate gericht tegen Osama Bin Laden de Pakistaanse regering niet eens ingelicht over militaire acties op haar eigen territorium, laat staan dat er iets zou zijn uitbesteed.

De motivaties die aan de beleidsmakers van buitenlandse zaken en het Pentagon worden toegeschreven zouden zelf in ogen van Rudyard Kipling als een tikje rooskleurig zijn gekwalificeerd.

“Na twee oorlogen zijn de Amerikanen oorlogsmoe. Nu is het de tijd voor anderen om te proberen de wereld te verbeteren.”

Van dezelfde strekking is de opmerking dat Obama “ondanks zijn imago als idealist” zich zou hebben teruggetrokken uit de wereld.

Op zijn minst is deze interpretatie van de Amerikaanse buitenlandse politiek uitermate eenzijdig. Er is geen ruimte voor andere redenen voor oorlogsvoering dan ‘idealisme’, zoals het onder controle brengen van olievoorraden, druk uit het militair-industrieel complex of het afstraffen van regeringen die teveel tegengas geven.

Wanneer een krant het voeren van aggressieoorlogen tegen Afghanistan en Irak interpreteert als een poging ‘de wereld te verbeteren’ wordt het tijd dat iemand op de redactie uitlegt dat de verklaringen van de woordvoerders van de Amerikaanse regering niet de enige manier zijn om de wereldpolitiek te begrijpen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *